Þar sem ég nenni ekki að læra neitt núna þá hef ég enga afsökun fyrir að setja ekki inn nokkrar línur hérna á þessu svaða bloggi mínu, mundi varla hvernig átti að logga inn
En í morgun voru okkar fyrstu næturgestir í nýju íbúðinni að yfirgefa okkur. En þessir mikið heppnu gestir eru afi og amma Ingu sem komu við hjá okkur eftir að hafa keyrt um hálfa Skandinavíu. Við kíktum meðal annars í golf og út að éta á Jensens, fékk mér væna flís af feitum sauð og mátti éta eins og ég gat í mig látið og eins af ís á eftir og át nátturulega á mig gat og það mátti ekki á milli sjá hvort okkar Ingu væri komið lengra á leið
En annars er ég alltaf á leið í svakalegt átak en það gengur eitthvað illa að koma sér á stað og kenni ég Valla alfarið um það.
Skólinn gengur sinn vanagang, seinn af stað en svo allt tekið á endasprettinum alveg eins og í 400 metrunum í gamla daga
Svo er farið að styttast í litla kút, 17 dagar þangað til að hann er settur en svo er bara spurningin hvort hann sé eitthvað að flýta sér eða ekki. En Inga stendur sig alveg frábærlega, maður var búinn að heyra að þær óléttu skiptu alveg um skap og það mætti ekkert vitlaust á þær yrða en ég hef aðeins prufað mig áfram með það og það er ekki rétt...amk á mínu heimili
Svo gerðum við Valli stórkaup aldarinnar þegar við keyptum okkur allsvakalega (það sem enginn má vita) af einhverjum mesta sveitadurgum sem við höfum augum litið. Eftir að hafa keyrt Jótland þvert og endilangt þá komum við að sveitabæ þar sem (það sem enginn má vita) stóðu í haugum. Fórum út og kíktum á nokkrar (það sem enginn má vita) sem okkur leist best á...eða ódýrustu. Þá kom að okkur risastór sláni sem var greinilega vinnumaður þarna og í þokkabót var hann sennilega hálfnaður með bjórkassann...og þetta var fyrir hádegi heh. Eitthvað fannst honum erfitt að skilja okkur þannig að hann skipti fljótlega yfir í ensku og var djöf sáttur með sig og sína enskukunnáttu þó að við kanski værum það ekki..."yes"..."1000 krones"..."hik"...var það eina sem við skildum. Svo sendi hann okkur inn í bæinn til að ganga frá kaupunum og þar hittum við staurblindann og spikfeitann dverg sem var með 100 gamla nokia síma á borðinu sínu og risa stækkunargler. Og þar sem hann sá ekki neitt þá þurftum við að leita í möppunum hjá honum að skráningarskírteininu. Og það fyndnasta við hann var að þegar hann var buinn að svara einhverju eða hætti að tala þá sneri hann sér alltaf baki í okkur og glápti bara útum gluggan...eins og að hann sæi eitthvað þar??? En við erum mjög þakklátir fyrir að hafa komist þaðan óskaðaðir á líkama og sál.
En ætla snúa mér að einhverju öðru, see yah later